Shit, je hebt herpes.
En nu? Ookal is het lichamelijk gezien niet ernstig, geestelijk kan de druk aardig oplopen. Er rust immers een taboe op in onze westerse samenleving.
Het allerbelangrijkste is om degene te vertellen van wie je denkt dat je het hebt gehad, voor zover dat mogelijk is. Wat hij/zij daar verder mee doet is afwachten. De reacties kunnen divers zijn. Maar doe het wel.
De eerste uitbraak is vaak het heftigst. Die duurt meestal tussen de twee en vier weken, afhankelijk van of je virusremmers gebruikt. Daarna is het een kwestie van afwachten hoe je lichaam ermee omgaat. Hoe de uitbraken zich manifesteren. Krijg je weinig tot geen uitbraken meer? Hoe uit een uitbraak zich: rode bultjes (valt mee) of zweertjes (doen zeer)?
Alleen tijd zal het leren. Om de kans op een uitbraak te verminderen is het belangrijk om gezond te leven. Dat was het natuurlijk altijd al, maar nu nog meer. Herpes uit zich graag in tijden van stress en/of slechte voeding.
Het moeilijkst om mee om te gaan is vaak het weten dat je iemand kunt besmetten, hoe goed je je best ook doet om het te voorkomen. Je kunt besmettelijk zijn terwijl je het niet eens door hebt. Vaak ben je dat al enkele dagen voor een uitbraak. Een condoom helpt, maar is geen garantie.
Hoe ik ermee omga:
- Erover praten met mensen die ik vertrouw. Dat lucht op.
- Een partner vinden die ermee om kan en wil gaan. Dat is mij twee keer overkomen, dus het kan zeker.
- Hoop hebben op genezing. De medische wetenschap heeft de afgelopen paar jaar grote stappen genomen naar de ontwikkeling een vaccin.
Het is niet het einde van je seksleven, al voelt het misschien de eerste tijd wel zo. Je vindt uiteindelijk wel een manier om ermee om te gaan.
Het belangrijkst om je te realiseren:
Je bent niet alleen. Verre van zelfs.